
| |
 |
| |
SERENADA, poesia cantata di Antonino Paba.
SERENADA
Sun sas tres, inoraona,
canta paghe ch'at inoghe!
Ma sona, chiterra sona,
accumpagnami sa oghe:
su coro cheret ch'isfoghe
s'amorosa passione,
e si t'ischidas, anzone,
s'amante tou perdona.
In custa notte incantosa,
tranquilla e profumada,
benz'a pes tous, diosa,
cun s'anima innamorada.
Est s'aera ricamada
cun intrizzos de istellas,
e tue, tra sas bellas,
sa pius rara e diciosa.
A ti mirare, galana,
nde hatit su piaghere,
e-i sos ojos ti dana
magios unu podere,
che tottu ti faghes mere
cun tanta semplizidade,
ca tenes in cantidade
un'amorosa funtana.
Possedis de mes'abrile
sa ricchesa 'e sos fiores,
ses in trattos e umores
modesta cantu gentile;
tenes de latte in cuile
sa puresa genuina;
ses, che anghela divina,
onesta, brava e umìle.
E chie non t'hat amare
sol'in su t'ider ebbìa?
Ca est dulche poesia
sue t'intender faeddare;
e de ti poder lograre
tenzo ispera in sa fortuna:
ma, pro como, giara luna,
sigh'in paghe a reposare.
|
|
|
|
|
|